http://www.sosyaltr.com/blog/category/hikaye/ Blog kategorileri... http://www.sosyaltr.com/serpilcan/blog/biraz-mutluluk/ Keyfi her zaman yerindeydi. Her zaman söyleyecek olumlu
bir şey bulurdu. Hatta bazen etrafın...]]> Keyfi her zaman yerindeydi. Her zaman söyleyecek olumlu
bir şey bulurdu. Hatta bazen etrafındakileri çıldırtırdı bile.
Bu adam, bu halde bile nasıl iyimser olabiliyor? Birisi nasıl
olduğunu sorsa; “Bomba gibiyim” diye yanıt verirdi hep..
“Bomba gibiyim.” Jerry bir doğal motivasyoncuydu…
Yanında çalışanlardan biri, o gün, kötü bir günündeyse,
Jerry yanına koşar, duruma nasıl olumlu bakılacağını anlatırdı.
Bu tarzı fena halde düşündürüyordu beni… Bir gün Jerry’ye
gittim. Anlayamıyorum dedim.. Nasıl olur da, her zaman,
her koşulda bu kadar olumlu bir insan olabiliyorsun…
Nasıl başarıyorsun bunu?
Her sabah kalktığımda kendi kendime Jerry bugün iki
seçimin var: Havan ya iyi olacak, ya kötü.. derim.
Havamın iyi olmasını seçerim. Kötü bir şey olduğunda gene iki
seçimim var: Kurban olmak, ya da ders almak.
Ben başıma gelen kötü şeylerden ders almayı seçerim.
Birisi bana bir şeyden şikayete geldiğinde, gene iki seçimim var..
Şikayetini kabul etmek ya da ona hayatın olumlu yanlarını
göstermek. Ben hayatın olumlu yanlarını seçerim.
Yok yahu, diye protesto ettim. Bu kadar kolay yani?
Evet.. Kolay dedi Jerry.. Hayat seçimlerden ibarettir.
Her durumda bir seçim vardır. Sen her durumda nasıl
davranacağını seçersin. Sen insanların senin tavrından nasıl
etkileneceklerini seçersin. Sen havanın, tavrının
iyi ya da kötü olmasını seçersin…
Yani sen, hayatını nasıl yaşayacağını seçersin!..
Jerry’nin sözleri beni oldukça etkiledi. Onu, uzun yıllar
görmedim. Ama, hayatımdaki talihsiz olaylara dövünmek
yerine, seçim yapmayı tercih ettiğimde hep onu hatırladım.
Yıllar sonra, Jerry’nin başına çok tatsız bir şey geldi. Soygun
için gelen hırsızlar, paniğe kapılıp, Jerry’yi delik deşik etmişler…
Ameliyatı 18 saat sürmüş, haftalarca yoğun bakımda kalmış.
Taburcu edildiğinde, kurşunların bazıları hala vücudundaymış.
Ben onu, olaydan altı ay sonra gördüm.
Nasılsın? diye sorduğumda, Bomba gibiyim dedi
Bomba gibi. Olay sırasında neler hissettin Jerry dedim.
Yerde yatarken, iki seçimim var diye düşündüm..
Ya yaşamayı seçecektim, ya ölümü.. Ben yaşamayı seçtim.
Korkmadın mı, şuurunu kaybetmedin mi !..
Ambülansla gelen sağlık görevlileri harika insanlardı.
Bana hep İyileşeceksin merak etme dediler.
Ama acil servisin koridorlarında sedyemi hızla
sürerlerken, doktorların ve hemşirelerin yüzündeki
ifadeyi görünce ilk defa korktum.Bu gözler
bana; Bana adam ölmüş diyordu. Bir şeyler yapmazsam,
biraz sonra ölü bir adam olacaktım gerçekten..
Ne yaptın? diye merakla sordum..
Kocaman bir hemşire yanıma yaklaştı ve bağırarak
herhangi bir şeye alerjim olup olmadığını sordu..
Evet diye yanıt verdim.. Var.. Doktorlar ve hemşireler merakla sustular.. Derin bir nefes alarak kendimi toparladım ve bağırdım: Benim kurşunlara alerjim var !..
Doktorlar ve hemşireler gülmeye başladılar. Tekrar bağırdım..
Ben yaşamayı seçtim. Beni bir canlı gibi ameliyat edin.
Otopsi yapar gibi değil..
Jerry, sadece doktorların büyük ustalıkları
sayesinde değil, kendi olumlu tavrının büyük
katkısı ile yaşadı. Yaşaması bana yeni ders oldu.
Hergün, hayatımızı dolu dolu yaşamayı seçme şansımız
ve hakkımız olduğunu ondan öğrendim..
Ve her şeyin kendi seçimimize bağlı olduğunu..
Bu yazıyı okudunuz. Şimdi iki seçiminiz var:
1. Unutup gitmek.
2. Kesip saklamak.

Siz hangisini seçersiniz?]]> http://www.sosyaltr.com/serpilcan/blog/biraz-mutluluk/ Thu, 08 Jul 2010 20:40:04 +0000 Serpil Can http://www.sosyaltr.com/serpilcan/blog/1-yast-305kta-60-y-305l/ " Masallara özgü yaşadık tadında "
Deniz kenarında tahta banka oturmuşlar, güneşin son sol...]]> " Masallara özgü yaşadık tadında "
Deniz kenarında tahta banka oturmuşlar, güneşin son solgun ışıklarını seyrediyorlardı.
" Elli Yıl oldu be Koca " dedi kadın. "
İyi ki evlenmişiz. İyi ki hiç vazgeçmemişiz birbirimizden. Ve iyi ki seninle birlikte yağdı bu karlar saçlarıma."
Sıkıca sarıldı adam kadına. "
İyi ki karımsın, iyi iki kadınımsın, iyi ki hayat arkadaşım,yoldaşım ve sırdaşımsın "

" Hatırlıyorsun di mi canım o Paris seyahatini ? "
" Nasıl unuturum dedi " adam.
" Sen hayattaki tek birikimini, sırf ben beş parasız, ele çalışmaya gidiyorum diye, gizlice koymuştun bavuluma. Halbuki o senin, ben yokken ki geçim parandı. Nasıl kızmıştım sana. Nasıl bağırmıştım ? Sonra sen küsmüştün bana. 1 ay hiç görüşmemiştik. Ben o paraya dokunamadım o yad ellerde. Sonra dayanamadım döndüm sana. Bir baktım ki sen çok zayıflamışsın. Dolabı bir açtım ki bomboş.Üç beş zeytin vardı. İki tane de domates. Sonra sen bana baktın. Kızgın ve hasret dolu gözlerle :
"Ne kadar zayıflamışsın dedin " Gülümsedi kadın
" Sonra birbirimize bakmış, kahkahalarla gülmeye başlamıştık. Hadi o zaman paramızı bir güzel yiyelim demiştim..
Apar topar hayalimizdeki tek yere gitmiştik "

" Hey gidi günler dedi adam. Dün gibi sanki. Peki sen doğurduğun günü hatırlıyor musun?
" Elbette dedi" Kadın
" Nasıl unuturum ikizlerin doğumunu. Sabaha karşı kalk hadi vakit geldi demiştim sana. Sen nasıl paniklemiştin.Ve ebenin evini tam 45 dakika aramıştın. Oysa kaç kere göstermiştim sana ebenin evini. Doğduklarında nasıl ağlamıştın hıçkıra hıçkıra "

" Ve ne zorluklarla okuttuk onları dedi " adam.
" Sen dikiş diktin gece yarılarına kadar. Bense ikinci işte çalıştım yıllarca. Yine de ay sonunu getiremezdik.
" İkiside gülümsedi.
" Evet dedi kadın.
" Bir ara nasıl nefret ettik kurufasulye ve bulgur pilavından. Hele sabahları çocuklar peynir yesin diye biz nasıl özlemiştik beyaz peynirin tadını"

Adam atıldı hemen
" Ya Hanım o ayda bir kere yaptığın köftelerin tadını hala unutamadım. Kişi başı dört tane köftemiz vardı. Yarın akşam yapsana yine. hem torunlarda pek bayılıyor senin köftelerine " Güldü kadın
" Sen istersinde yapmaz mıyım ?" dedi sıcacık, şefkat dolu ses tonuyla. Boğazın serin sularından geçen gemilere baktılar sesizce. Hala elleri kenetlenmişti birbirlerinin eline.

" Sana yıllardan beri sormak istediğim bir soru vardı hanımcığım. Sorayım mı" dedi.
Merakla sor dedi hayat arkadaşına
" Yıllarca iki ayrı tencerede yemek yapmak zor gelmedi mi sana? "
Şevkatle sıktı kocasının elini yaşlı kadın
" Sen soğandan nefret ettiğin için ve ben soğanı çok sevdiğim için yaptım bunu yıllarca. Hiç de yüksünmeden. Ne sen mutsuz ol istedim. Ne de ben.Biz hayatı paylaştık seninle. O zaman neden yüksüneyim ki . Çünkü ben seni seviyorum.
" Peki dedi adam.
" Ben sana gençken hiç süslü esvaplar alamadım.
Çay bahçeleri dışında seni hiç bir yere götüremedim. Hiç mi
mutsuzluk duymadın ? "
Yaşlı kadın yine sıkıca tuttu ellerini hayat arkadaşının." Hayır hiç dedi. Çünkü sen bizim için çalıştın yıllarca,bizim için .Bizim için çabaladın durdun ama asla haram lokma getirmedin evimize.
Her zaman nazik her zaman sevgi doluydun, her zaman anlayışlı ve hoşgörülüydün. Benim sinirli olduğum günlerde hiç gelmezdin mesala üstüme.
Çocukları alır. Hadi biz bir parka gidiyoruz hanım derdin. Bazen söylenir dururdum yemeğn suyundan, çocukların
yaramazlıklarından, diktiğim esvabın beğenilmemesinden. Sen ise sabırla dinlerdin beni. Sonra sıkıca sarılır bana. Ben yanındayım ama ve seni çok seviyorum derdin.. Sen, beni ve çocuklarını seviyordun. Akşamları bize mandolin çalıp, şarkı söylemeni, bayramlarda elinde bir demet çicekle gelmeni, çocuklara bayramlık almak için daha çok çalışmanı, geceleri
seninle nohut kahvelerimizi içip, balkonda oturup umutlarımızdan bahsetmemizi, Nazım Hikmetin şiirlerini Ömer Seyfettinin hikayelerini okumamızı nasıl unuturum, Biz birbirimizi gerçekten sevdik bey"

" Öyle dedi yaşlı adam.
" Hayatımda 4 sebebten ağladım ben biliyorsun dedi.
ilki çocuklarımızın doğumu, ikincisi çocuklarımızın okuma bayramı, üçüncüsü anne ve babamızın ölümleri, dördüncüsü çocuklarımızın üniversiteden mezuniyet günleri ve beşincisi torunların doğumu ile oldu. onun haricinde hiç ağlamadım hanım. Senin sayende oldu bu. Bana olan sevgin, fedakarlığın,
anlayışın, hoşgörün, o eşsiz sezgin ve her zaman bana umut aşılamandan oldubu. "

" Çünkü "dedi yaşlı kadın gerçek sevgi asla sevdiğini zor zamanlarında yalnız bırakmamaktır. Ona umut vermektir. Tüketmemektir. Yormamaktır.Anlayışlı olmaktır. Yorulmamaktır. Mücadele etmektir. Ona saygı göstermektir.
" Güvenmektir" Ne olursa olsun
" vazgeçmemektir." Sıkıca sarmaktır sevgi. Sıcak bir dokunuştur. Her zaman iki kişilik düşünmektir
" Sevgide" bencillik " yoktur. Kolayca yıkılmaz sevgi. Nedensiz bitmez. Zamana yenilmez. Beynimizdeki çıkmazlarla, kaygılarla tükenmez. Çünkü sevgi karşılıklı güvendir. Savaşlara dayanıklıdır sevgi. Kale gibi sağlamdır. Sevgi, vermektir. Sevgi
" konuşabilmektir. " Koşulsuzca çözüm arayabilmektir sorunlarda. Çıkmaz sokak yoluna girildiğinde yalnız başına geri dönmemektir. Her koşulda elini tutup sevdiğinin
" hadi beraber çıkalım bu çıkmaz yoldan diyebilmektir. Sevgi fedakarlıktır aslında. Ruhunu diğer kişiyle koşulsuz, her şartta paylaşmaktır. Gerçek sevgi yenilmezdir, asla mücadeleden kaçmayandır. Sevgi, huzurdur Bey, Huzur ise karşılıklıdır. Alınır ve verilir.Sevgi, Kuru kuru söylenen iki çift kelime değildir.

Aslında özü nedir biliyor musun sevginin
" Hayatın içinde başka Adem ve Havvanın olmadığını " düşündüğün zamanların toplamıdır.

Bu gerçekten yaşanmış 60 yıllık hayat öyküsünden kısacık bir alıntıdır.]]> http://www.sosyaltr.com/serpilcan/blog/1-yast-305kta-60-y-305l/ Thu, 08 Jul 2010 20:22:51 +0000 Serpil Can http://www.sosyaltr.com/serpilcan/blog/op-252c-252kl-252-elbise/
bilen ve annesiz kalacak kızının karşılaşacağı

acıları hafifletebilmek için onun yanında

olamayacağını, ona...]]>
bilen ve annesiz kalacak kızının karşılaşacağı

acıları hafifletebilmek için onun yanında

olamayacağını, ona öpücük veremeyeceğini

düşünen bir anneye bakıyor ve o anneyi

görüyordu küçük kızın giysisinde…”




Gözlerinde yaşlarla "Giysimi beğendiniz mi?" diye sordu yoldan geçen bir yabancıya. "Annem onu benim için özel olarak dikti."


Yoldan geçen yaşlı bayan, kendisine seslenen küçük kıza gülümseyerek baktı.


"Evet, çok güzel bir elbisen var yavrum" dedi ve sordu:


"Ama söyler misin, neden ağlıyorsun?"


Küçük kız, sesi titreyerek yanıtladı:


"Çünkü… Bu elbiseyi bitirdikten sonra annem gitmek zorunda kaldı."


Yaşlı bayan, küçük kızı avutmak istedi:


"Anlıyorum, yavrum" dedi.


"Fakat üzülme… Eminim, annen senin gibi küçük ve sevimli bir kızı uzun süre bekletmeyecek, hemen dönecektir…"


Küçük kız başını iki yana salladı:


"Hayır teyzeciğim, anlamıyorsunuz" dedi.


"Babam, annemin bir daha gelmeyeceğini söylüyor. O şimdi cennette, büyükannemle dedemin yanındaymış."


Yaşlı bayan, küçük kızın ağlama nedenini anlayınca eğildi, kolunu onun omzuna doladı ve "giden anne" için o da ağlamaya başladı.


Sonra küçük kız, yaşlı bayanı şaşırtan bir davranışla ağlamasını birden kesti, ondan bir iki adım geri çekildi ve yavaş bir sesle şarkı söylemeye başladı. O denli yavaş bir sesle söylüyordu ki şarkısını, neredeyse fısıldıyor sanırdınız.


Şarkı, bir yavru kuşun şarkısıydı ve küçük kızın sesi, yaşlı bayanın o güne değin duyduğu belki de en güzel sesti…


Şarkısı bittikten sonra küçük kız, yaşlı bayana küçük bir açıklama yaptı:


"Bu şarkıyı bana annem, gitmeden önce öğretmişti ve kendi de sık sık söylerdi" dedi.


"Benden, kendisine söz vermemi istemişti. Ağladığım zaman, hemen bu şarkıyı söylememi istemişti benden. Çünkü ne zaman ağlarsam, bu şarkıyı söylediğimde göz yaşlarımın hemen dineceğini söylemişti."


Küçük kız, bunları söyledikten sonra gözlerini gösterdi:


"Bakınız" dedi. "Göz yaşlarım hemen kurudu bile!"


Yaşlı bayan gitmek üzere kalktığı zaman küçük kız neredeyse yalvarırcasına eteklerinden tuttu onu.


"Bayan, bir dakika daha kalır mısınız lütfen?" dedi. "Size bir şey göstermek istiyorum."


Sonra parmağının ucuyla, giysisinde bir noktayı gösterdi: "Bakın, annem işte tam burayı öpmüştü" dedi. Sonra bir başka noktayı gösterdi:


"İşte burada da bir öpücüğü var, sonra burada da ve şurada da… Şurada da, burada da, burada da… Buralar hep, öpücük, öpücük, öpücük dolu…


Bu giysimin her yeri, annemin öpücükleriyle dolu. Beni ağlatabilecek her neden için annem bu giysimin bir yerine bir öpücük koydu."


Yaşlı bayan, o anda yalnızca bir giysiye bakmadığını anladı. Dönmemek üzere gideceğini bilen ve annesiz kalacak kızının karşılaşacağı acıları hafifletebilmek için onun yanında olamayacağını, ona öpücük veremeyeceğini düşünen bir anneye bakıyor ve o anneyi görüyordu küçük kızın giysisinde…


Anne, küçük kızına duyduğu tüm sevgisini, şimdi onun giymekten gurur duyduğu bu giysiye işlemişti.


"Giysimi beğendiniz mi?"


Yaşlı bayanın aklına o an, küçük kızın sorduğu bu ilk soru geldi. Ve sorunun yanıtını, içinden kendi kendine verdi.


O güne değin böylesine gösterişsiz, böylesine anne sevgisiyle donanmış ve böylesine çok sevdiği bir giysi görmemişti.]]> http://www.sosyaltr.com/serpilcan/blog/op-252c-252kl-252-elbise/ Tue, 08 Jun 2010 18:46:56 +0000 Serpil Can http://www.sosyaltr.com/sertugrul/blog/iki-anekdot-ve-iki-ders/ Juan, motosikleti ile Meksika sınırına gelir. Arkasındaki iki büyük çantayı gören sınır polisi şüphelenir ve içinde ne olduğunu sorar.
Juan, "Yal...]]> Juan, motosikleti ile Meksika sınırına gelir. Arkasındaki iki büyük çantayı gören sınır polisi şüphelenir ve içinde ne olduğunu sorar.
Juan, "Yalnızca kum" diye yanıt verince polis, "Aç bakalım çantaları" der.
Juan çantaları açar, polis didik didik kontrol etmesine rağmen kumdan başka bir şey bulamaz çantada! Bununla yetinmeyen polis, gece yarısına kadar kumu her tür tahlilden geçirtir ancak saf kumdan başka bir şey yoktur! Polis, çantalarını Juan'a geri verir ve sınırdan geçmesine izin verir.
Ertesi gün Juan Motosikletinin arkasında iki büyük çantayla tekrar sınırda belirir. Polis Juan'ı gene durdurur, didik didik arar, bir şey bulamaz ve Juan'ı serbest bırakmak zorunda kalır.
Bu olay, polis emekli olana dek yıllarca devam eder !
Bir gün emekli polis Meksika'da bir barda otururken Juan'ın içeri girdiğini görür ve derhal yakasına yapışır;
-"Senin yıllardır bir şeyler kaçırdığından eminim. Çıldıracağım, geceleri uyku uyuyamıyordum senin yüzünden. Lütfen anlat bana ne kaçırdığını. Aramızda kalacağına emin olabilirsin."
Juan gülümseyerek yanıtlar: "Motosiklet"

İlk ders:
DETAYLA BOĞUŞURKEN ÖZÜ KAÇIRMAYALIM

***

Esas Akıl
Bir akıl hastanesini ziyareti sırasında, adamın biri sorar:
- Bir insanın akıl hastanesine yatıp yatmayacağını nasıl belirliyorsunuz?
Doktor:
- Bir küveti su ile dolduruyoruz. Sonra hastaya üç şey veriyoruz. Bir kaşık, bir fincan ve bir kova. Sonra da kişiye küveti nasıl boşaltmayı tercih ettiğini soruyoruz. Siz ne yapardınız?
Adam:
- Ooo ! Anladım. Normal bir insan kovayı tercih eder. Çünkü kova kaşık ve fincandan büyük.
- Hayır, der doktor. Normal bir insan küvetin tıpasını çeker.

İkinci ders:
SADECE BİZE SUNULANLARIN DIŞINDA ÇÖZUM BULMAKTIR AKIL.(alıntıdır)]]> http://www.sosyaltr.com/sertugrul/blog/iki-anekdot-ve-iki-ders/ Wed, 19 May 2010 22:08:09 +0000 http://www.sosyaltr.com/sertugrul/blog/220nl-252-ressam-305n-hikayesi/
Hindistan da cok unlu bir ressam varmis...
Herkes bu ressamin yaptilarini kusursuz kabul edecek
kadar begenirmis...

Ve onu "Renklerin Ustasi" anlamina ge
...]]>
Hindistan da cok unlu bir ressam varmis...
Herkes bu ressamin yaptilarini kusursuz kabul edecek
kadar begenirmis...

Ve onu "Renklerin Ustasi" anlamina gelen Ranga
Celeri olarak tanisa da;kisaca Ranga Guru derlermis...

Onun yetistirdigi bir ressam olan Racici ise artik
egitimini tamamlamis ve
son resmini yaparak Ranga Guru'ya goturmus ve ondan
resmini degerlendirmesini istemis...

Ranga Guru ise;

- Sen artik ressam sayilirsiin Racaci.. Artik senin
resmini halk degerlendirecek.

diyerek resmi sehrin en kalabalik meydanina
goturmesini ve en gorunen yerine koymasini istemis.

Yanina da kirmizi bir kalem koyarak halktan
begenmedikleri yerlere carpi
koymalarini rica eden bir yazi birakmasini istemis.
Racici denileni yapmis
Ve birkac gun sonra resme bakmaya gittiginde gormus
ki, tum resim carpilar icinde ve neredeyse gorunmuyor... Cok uzulmus
tabii.Emegini ve yuregini koyarak yaptgi tablo kirmizidan bir duvar sanki..

Alip resmi goturmus Ranga Guru'ya ve ne kadar uzgun
oldugunu belirtmis.

Ranga Guru uzulmemesini ve yeniden resme devam
etmesini onermis.

Racici yeniden yapmis resmi ve gene Ranga Guru'ya
goturmus.

Tekrar sehrin en kalabalik meydanina birakmasini
istemis Ranga Guru...

Ama bu defa yanina bir palet dolusu cesitli
renklerde yagli boya, birkac
firca ile birlikte...

Ve yanina insanlardan begenmedikleri yerleri
duzeltmesini rica eden bir yazi
ile birlikte birakmasini istemis.

Racici denileni yapmis...

Birkac gun sonra gittigi meydanda gormus ki resmine
hic dokunulmamis,
fircalar da, boyalar da kullanilmamis..

Cok sevinmis ve kosarak Ranga Guru'ya gitmis ve
resme dokunulmadigini
anlatmis..

Ranga Guru ise;

Sevgili Racici, sen birinci konumda insanlara firsat
verildiginde ne kadar acimasiz bir elestiri saganagi ile
karsilasilabilecegini gordun...

Hayatinda resim yapmamis insanlar dahi gelip senin
resmini karaladi..

Oysa ikinci konumda onlardan
hatalarini duzeltmelerini istedin, yapici olmalarini istedin...

Yapici olmak egitim gerektirir... Hic kimse bilmedigi bir konuyu duzeltmeye
kalkmadi, cesaret edemedi...

Sevgili Racici Mesleginde usta olman yetmez, bilge de olmalisin...

Emegininin karsiligini, ne yaptigindan haberi
olmayan insanlardan alamazsin...

Onlara gore senin emeginin hic bir degeri yoktur...

Sakin emegini bilmeyenlere sunma ve asla bilmeyenle
tartisma... demis.]]> http://www.sosyaltr.com/sertugrul/blog/220nl-252-ressam-305n-hikayesi/ Sun, 16 May 2010 16:32:23 +0000 http://www.sosyaltr.com/sosyaltr/blog/zengilik-304-231imizde/ http://www.sosyaltr.com/sosyaltr/blog/zengilik-304-231imizde/ Sun, 09 May 2010 12:59:57 +0000